Thee in bloei

Bloeiende thee: de kunst van het infuseren van een boeket, tussen gerolde bladeren en bloei in het kopje

Bloementhee is een ambachtelijke melange: verse theebladeren, meestal afkomstig van de theestruik Camellia sinensis var. sinensis, worden met de hand rond een of meerdere gedroogde bloemknoppen gerold en vervolgens tot een bol of torpedo samengeperst voordat ze worden gedroogd. Wanneer dit kleine bolletje in heet water wordt gelegd, ontvouwen de bladeren zich geleidelijk en komt de bloem binnenin vrij, die binnen twee tot vier minuten opengaat. Dit schouwspel is echt en reproduceerbaar, het is geen marketingargument. Wat varieert, is de kwaliteit van de bladeren, de gekozen bloemsoort, de nauwkeurigheid van het knopen en de productieregio.

Herkomst en ambachtelijke productie van Chinese bloementhee

Het grootste deel van de wereldproductie komt uit de provincie Yunnan en, in mindere mate, uit Fujian. Deze twee regio’s combineren een voldoende hoogte (800 tot 1800 m), een duidelijk afgebakende voorjaarsoogstcyclus en arbeidskrachten die zijn opgeleid in handmatige roltechnieken. Elke knop wordt afzonderlijk samengesteld: de bladeren worden in een waaiervorm gelegd, de bloem wordt in het midden geplaatst en vervolgens wordt het geheel met katoen- of hennepdraad samengebonden, waarna het bij een temperatuur tussen 40 en 55 °C aan de warme lucht wordt gedroogd. Door deze langzame droging blijven de vluchtige aroma’s van de bloem behouden zonder dat de bladeren bruin worden. Een geïndustrialiseerde productie bij hoge temperatuur levert een product op dat er visueel hetzelfde uitziet, maar minder geurig is, met bladeren die minder soepel zijn bij het trekken en een bloem die minder gelijkmatig opengaat.

De bladbasis bepaalt net zo goed het uiteindelijke aromatische profiel als de bloem. Witte thee (Camellia sinensis, knoppen van Bai Hao Yinzhen of Bai Mudan) geeft een bleke, licht fluweelzachte thee met weinig tannines en een laag cafeïnegehalte (20 tot 35 mg per kopje tegenover 50 tot 80 mg voor een standaard groene thee). Een basisthee, zoals Long Jing of Mao Feng, geeft een meer plantaardige, licht kruidige infusie, die de overhand kan krijgen op delicate bloemen zoals jasmijn. Voor een eerste aankoop is de witte basis veelzijdiger: deze maskeert de bloemige tonen niet en is beter bestand tegen fouten in de temperatuur.

Welke bloemen zitten er in bloementhee en wat maakt dat concreet uit?

De meest voorkomende bloemsoorten in commerciële melanges zijn herkenbaar en hebben verschillende profielen:

Jasmijn (Jasminum sambac): levendige topnoot, licht melkachtig, vluchtig bij warmte. De “dubbele jasmijn”-versie maakt gebruik van twee in elkaar grijpende knoppen, waardoor de aromatische verspreiding over de eerste twee kopjes wordt verlengd.
Amarant (Gomphrena globosa): roze of magenta bloem, stabiel bij warmte en visueel spectaculair. Voegt weinig eigen aroma toe, maar behoudt de structuur van het boeket bij herhaaldelijk trekken.
Chrysant (Chrysanthemum morifolium): licht kamferachtige toets, veel gebruikt in de traditionele Chinese geneeskunde. Herkenbaar aan zijn zachte bitterheid in de afdronk.
Osmanthus (Osmanthus fragrans): noot van gedroogde abrikoos en witte perzik, blijft langer hangen dan jasmijn, behoudt zijn aroma beter bij 85 °C. Typisch product uit Guangxi en Sichuan.